Skurcze nóg to problem, z którym borykał się niemal każdy. Szczególnie bolesne i męczące są skurcze łydek i skurcze w stopach. Nierzadko budzą nas w nocy; później odczuwamy dolegliwości przez cały następny dzień. Skąd się biorą skurcze nóg? Jak można sobie z nimi poradzić?

Skąd się biorą skurcze nóg?

Są różne przyczyny skurczów nóg. Do najpopularniejszych należy niedobór magnezu. Badania wykazują, że dieta wielu osób nie zawiera wystarczającej ilości tego pierwiastka [1]. Niedobory magnezu występują przede wszystkim w krajach uprzemysłowionych –przetwarzana żywność, która często jest podstawą diety, zawiera w sobie niewiele wartości odżywczych.

Dobowe zapotrzebowanie na magnez to aż 300-400 gramów, jednak zwiększa się ono w wyniku wzmożonego wysiłku fizycznego czy stresu. Dostarczenie odpowiedniej dawki magnezu jest niezbędne dla prawidłowej pracy wszystkich narządów.

Do najczęstszych objawów niedoboru magnezu należą skurcze mięśni, zazwyczaj skurcze nóg. Szczególnie dokuczliwe są w nocy, gdy ciało jest rozluźnione. Oprócz tego, pojawiają się tiki nerwowe, ale i poważniejsze zaburzenia przy skrajnym niedoborze pierwiastka – na przykład niedokrwienie mięśnia sercowego.

Ważną rolę magnez pełni też przy redukcji nadciśnienia tętniczego, spowodowanego dużym poziomem cholesterolu i miażdżycą, a także – przy leczeniu depresji, wspomagając układ nerwowy.

Czy żylaki wpływają na skurcze nóg?

Innym powodem uporczywych skurczów nóg mogą być żylaki. To już choroba cywilizacyjna: cierpi na nie około 20 proc. mężczyzn i 50 proc. kobiet [2]. Żylaki najczęściej grożą osobom, które wykonują pracę stojącą lub siedzącą, bez możliwości chodzenia.

Nieleczone żylaki powodują owrzodzenia goleni; jednak problem jest nie tylko estetyczny. Powikłania mogą bowiem doprowadzić do zakrzepicy – zarówno żył powierzchniowych, jak i głębokich, oraz groźnego w skutkach zatoru płucnego. Początki żylaków często objawiają się właśnie poprzez dokuczliwe skurcze nóg.

Przyczyną żylaków są często uwarunkowania genetyczne, ale też rodzaj wykonywanej pracy (im więcej lat przepracowanych w pozycji stojącej lub siedzącej, tym większe prawdopodobieństwo żylaków) oraz otyłość lub ciąża i zaburzenia hormonalne. Szkodzi również praca w wysokiej temperaturze, brak ruchu i wysiłku fizycznego oraz niewłaściwa dieta.

Choć skurcze nóg nie są tak częstym objawem żylaków, jak ból, pieczenie czy uczucie „rozpierania” w żyłach, warto wziąć je pod uwagę i skonsultować się z lekarzem rodzinnym lub flebologiem.

Jak uchronić się przed skurczami nóg?

Skurcze nóg można wyeliminować, usuwając ich przyczynę. W przypadku żylaków i bardzo dużych niedoborów magnezu niezbędna będzie wizyta u lekarza. Jednak pomoże także odpowiednia dieta.

W przypadku żylaków powinna być to dieta balastowa, czyli bogata w składniki pożywienia, które nie rozkładają się w jelicie. Dzięki temu jelito grube nie wiotczeje i nie opada w kierunku miednicy i przebiegających tam wielkich żył – co sprzyja pojawieniu się żylaków.

Oprócz tego, bardzo ważna jest redukcja zbędnych kilogramów i duża dawka ruchu. W przypadku niedoborów magnezu zalecana jest suplementacja organicznych związków tego pierwiastka (mleczan lub cytrynian magnezu) oraz odpowiednia dieta: najlepiej w postaci jak największej ilości warzyw i owoców.

Ponadto należy pić dużo wody: zapewnia ona bowiem około 10 proc. dziennego zapotrzebowania na magnez [1]. Najlepiej, by była to woda nieprzetworzona, czyli niefiltrowana – występują w niej bowiem wtedy duże ubytki w ilości tego pierwiastka.

Zalecane jest także ograniczenie alkoholu i kawy, gdyż wypłukują one magnez z organizmu. Prowadzenie zdrowego stylu życia i odpowiednia dieta pozwoli nam na wyeliminowanie nieprzyjemnych skutków ubocznych w postaci skurczów nóg.

Źródło:

  1. Iskra M., Krasińska B., Tykarski A. Magnez — rola fizjologiczna, znaczenie kliniczne niedoboru w nadciśnieniu tętniczym i jego powikłaniach oraz możliwości uzupełniania w organizmie człowieka. Nadciśnienie tętnicze, 2013. 17(6): 447:459.
  2. Zabielska D., Czarnecka J., Kobos E., Krupiewicz A. Profilaktyka żylaków kończyn dolnych u pielęgniarek pracujących na bloku operacyjnych. Pielęgniarstwo Polskie, 2013. 2(48): 95–99.